Omdat tankauto’s ook tanken

Gisteravond hadden we onze maandelijkse Trainers4Trainers avond. Zeven trainers/coaches die van elkaar leren en elkaar verder brengen. Gisteren waren we thuis bij Guido en zoals gewoonlijk waren we weer alle zeven present. Bij trainers en coaches komen dagelijks mensen inzichten, vaardigheden en begrip tanken. Tijdens deze avonden gaan de tankauto’s zelf tanken.

Vreugde en rouw in een duet

Bij de start van elke avond is er steeds ruimte om iets wat één of meer van de deelnemers bezighoudt met elkaar te delen. Dit keer was het Nancy die vertelde dat ze samen met haar zoon een lezing had gegeven bij Hogeschool Arnhem Nijmegen in het kader van de diversiteitenweek. De lezing had als doel de studenten inzicht te geven in het leven van transgenders én hun naast familie. De titel van de lezing was “Mam je krijgt een zoon” Tom was namelijk vroeger de dochter van Nancy. Onderdeel van de lezing was het afspelen van een duet. Een duet gezongen door daar haar zoon, gemixt met een opname van haar vroegere dochter. Kippenvel. Als de stem van haar dochter invalt voel je in elke vezel dat die stem niet meer bestaat. Een stem die verder zingt samen met de nieuwe stem van haar zoon. Ontroerend hoe vreugde en rouw soms één zijn.

Ik ben toch meer vader dan trainer

Elke avond van Trainers4Trainers heeft een thema. Het thema van vanavond was “In hoeverre heb je je geïdentificeerd met de rollen die je speelt?” We deden een oefening onder leiding van Nancy. We stonden om beurten in het midden van een kring. Je kijkt vanuit het midden steeds een deelnemer aan die vervolgens tegen je zegt “Jij bent een trainer” (of vader, zoon, vriend, broer coach enz.) Jij zegt daarna luid en duidelijk “Nee dat ben ik niet, dat is een rol die ik vervul”. Dat gaat zo een keer of twintig achter elkaar. Als laatste krijg je dan opeens de vraag “Wie ben je dan wel?” Die vraag laat je goed tot jezelf doordringen, antwoord geven mag, hoeft niet.
Ik stel me misschien wel 80 keer per jaar voor aan een groep met de zin “Ik ben Wim van der Mark, ik ben trainer” Soms zeg ik daarna zelfs “Ik voel me ook trainer in elke vezel. Ik wil mensen iets laten doen waarvan ze dachten dat ze het niet konden. Dat deed ik al op mijn 18e toen ik turntrainer was”.
Toch had ik gisteravond geen enkele moeite om luid en duidelijk te zeggen “ik ben geen trainer, dat is een rol die ik vervul”, terwijl ik volledig stilviel toen iemand zei “Jij bent vader”.

Leren en groeien als een team?

Elke avond heeft een thema en elke avond behandelt een trainer een model, oefening of thema. Een avond mag ook een middag zijn. Bijvoorbeeld toen we deze zomer onder leiding van Annemieke ontdekten hoe nauw we verbonden zijn met de structuren van de natuur. Zelf heb ik dit jaar het thema “de psychologie van beïnvloeden behandeld”. Maarten liet ons zien hoe hij verkoopplannen maakt en uitvoert voor zijn klanten. Guido heeft veel ervaring met het bouwen van teams. Door hem ken ik het verschil tussen een groep en een team. Ik besef ook dat Trainers4Trainers geen team is volgens het model van Lencioni. Wij streven geen gezamenlijke teamresultaten na. De status en de ego’s van de individuen zijn daarvoor te belangrijk. Maar wat geeft dat? We zijn wel een fantastische groep en leren elke bijeenkomst van elkaar. Zo blijven we allemaal volle tankauto’s

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *